Gehoord | Over huisdieren

Vorige week dinsdag verscheen in Het Nieuwsblad een artikel over een bijzondere rechtszaak. Het departement dierenwelzijn had een Herentse kat in beslag genomen, naar aanleiding van een klacht van een buurtbewoner. De poes zou verwaarloosd worden en werd aan de zorgen van een asiel in de buurt toevertrouwd. De eigenares van de kat was het hier niet mee eens en trok naar de Raad van State, die de vrouw uiteindelijk gelijk gaf. Inmiddels bleek de kat echter spoorloos verdwenen: de poes kreeg mogelijk zelfs een spuitje in het asiel waar ze tijdelijk werd geplaatst. Alle reden voor de eigenaar om nogmaals naar de rechter te trekken.

Tijdens deze zaak beargumenteerde de advocaat van het departement dierenwelzijn blijkbaar dat er geen morele schade kan zijn. In zijn ogen waren katten ‘vervangbaar’ en zouden ‘een paar weken volstaan om te wennen aan een andere kat’. Hij ging zelfs nog verder en stelde bovendien dat na enkele maanden ‘een kat grotendeels vergeten is’. Dierenliefhebbers stonden op hun achterste poten.

En terecht, als je het mij vraagt.

Helemaal objectief ben ik natuurlijk niet, aangezien ik al mijn gehele leven omringd word door verschillende soorten huisdieren. In eerste instantie, bij mijn ouders thuis, waren het honden, vissen, vogels, cavia’s en dwerghamsters, maar eenmaal op een fatsoenlijk (studenten)appartement kwam er al snel een eerste kat, Jack, een jaar later gevolgd door een tweede, Neville. Jack overleed plotseling vlak voordat ik naar België verhuisde en daar ben ik kapot van geweest, net als dat ik van alle andere overleden dieren kapot ben geweest.

Inmiddels is het bijna 7 jaar geleden dat Jack overleed en heeft Neville in Arwen, Ray en Charlie nieuwe speelkameraadjes gevonden, maar dat neemt niet weg dat ik Jack zeker nog niet vergeten ben. Zelfs Kleintje, een poes die maar heel kort bij mij is geweest omdat ze te ziek was, komt nog vaak in mijn gedachten voorbij.

Vervangbaar?
Kapot speelgoed of kleren waar gaten in zitten, díe zijn vervangbaar.
Als jij een huisdier vervangbaar vindt, ben je het plezier van een huisdier niet waard.

Gebarsten | Oeps…

Je hebt mensen die handig zijn, mensen die minder handig of zelfs onhandig zijn, en je hebt mij. In mijn huishouden sneuvelt er regelmatig wel iets en ik presteer het om de meest vreemde ongelukjes te krijgen. Ik zou het zelfs voor elkaar kunnen krijgen om te struikelen over draadloos internet.

Vorig weekend haalde ik mijn meest recente stunt uit. Mijn telefoon, die ’s nachts bij mij in bed ligt omdat ik anders niet wakker wordt van de wekkerfunctie, was kennelijk op de grond gevallen. Eerlijk is eerlijk, dat gebeurt zo vaak dat ik vermoed dat het ding van slag zou raken als hij een maand lang níet op de grond zou vallen: je raapt hem op en het leven gaat gewoonweg verder. Het ieniemienie, kleine addertje onder het gras? Ik had dit keer niet door dat mijn telefoon op de grond lag, aangezien het nog donker was en ik in het weekend geen alarm zet…

Fris en fruitig Slaapdronken zwaai ik mijn benen over de bedrand, om rustig op te staan. KRAK..!

Dankzij mijn hersenschudding heb ik het gevoel dat ik op wolken loop, waardoor ik niet door had dat ik ongelijk stond – tot het te laat was. Oeps. Hoewel ik vreesde dat mijn telefoon volledig zou bezwijken onder mijn (over)gewicht viel de schade met enkel een gebarsten scherm relatief gezien mee: hij deed het nog gewoon en ondanks de barsten in het scherm was het touchscreen nog volledig te gebruiken.

Jammer genoeg begonnen sommige barsten afgelopen echter scherpe randen te krijgen, waardoor ik toch maar een nieuwe telefoon gekocht heb. Laten we hopen dat deze telefoon over enkele jaren op vrediger wijze met pensioen mag gaan…

Gezeur | Buren

Inmiddels woon ik al ruim vier jaar in een appartementencomplex in een klein gehucht, met naast mijn appartement nog vier andere appartementen. Veel contact met mijn buren heb ik nooit gehad; we groeten elkaar en maken zeer sporadisch een kort praatje, and that’s it. Het feit dat één van de buren in mijn ogen een expert was in klagen en zeuren deed daar ook geen goed aan. Aangezien deze persoon inmiddels verhuisd is en de nieuwe bewoners wel aardig lijken, dacht ik dat er ruimte was voor verandering. Die hoop kan nu de koelkast in.

Recent werd een nieuwe syndicus aangeduid door alle eigenaren, iemand die verantwoordelijk is voor het reilen en zeilen in ons complex en in het complex dat zich om de hoek bevindt. De beste man probeert een kennismakingsrondje te maken en kennelijk heeft tijdens één van zijn gesprekken een van de buren geklaagd over de kleur van mijn gordijnen. Deze moeten volgens een reglement wit, grijs of zwart zijn en zouden groen zijn. Nu zijn ze volgens mij wel degelijk grijs, maar ze zijn aan de buitenkant inderdaad wat verkleurd doordat ik mijn gordijnen altijd dicht heb.

Ik weet niet hoe het met mijn buren zit, maar ik heb echt 0,0 zin in discussie over iets onbenulligs als de kleur van mijn gordijnen, dus ga ik ze maar vervangen. Buiten het feit dat ik het boeiend vind dat mensen zich druk kunnen maken om zoiets belachelijks doet de feedback zelf me verder weinig: wat maakt mij de kleur van mijn gordijnen nu uit? Wat me echter wel mateloos irriteert is het feit dat ik, zeker niet voor het eerst, niet rechtstreeks aangesproken wordt. Iedereen kan bij me aanbellen of aankloppen en iedereen heeft mijn telefoonnummer, dus zo moeilijk zou dat toch niet moeten zijn. Goed, het kan een keer gebeuren dat het makkelijker is om feedback door te geven via de syndicus of de verhuurder van mijn appartement, maar steeds weer “iemand op me af sturen” bezorgt me een rotgevoel.

Nee, ik denk dat dit voor mij de welbekende druppel is geweest.

Gedupeerd | Boem is (geen) ho

Zoals je eerder al kon lezen, ben ik een maand geleden betrokken geweest bij een aanrijding. Terwijl ik aan stoplichten stond te wachten om af te slaan, heeft een vrachtwagen ‘in mijn gat gezeten’, zoals ze dat hier in Vlaanderen bijna poëtisch zeggen. Het resultaat was wat minder poëtisch, kan ik je zeggen. Niet alleen bleek mijn trouwe nep-Ferrari, tegenwoordig ook wel Rode Duivel genoemd, aanzienlijk beschadigd, ik kreeg helaas ook lichamelijke klachten. ‘Hersenschudding en een whiplash’, zo luidde het oordeel van de huisarts.

Daar waar tijd mijn hersenschudding en whiplash wel zal genezen, geldt dat uiteraard niet voor het achterwerk van mijn Fiat Panda. Ik kon gelukkig vrij snel voor een expertise naar mijn eigen garage, waar binnen een half uur de diagnose ‘total loss’ al gesteld werd. Gezien het feit dat mijn Rode Duivel eigenlijk een koekblik van 14 jaar oud is, viel dat eigenlijk wel een beetje te verwachten: het kwam dan ook niet geheel als een verrassing dat nog eens een half uur later de koop van een nieuwe auto beklonken kon worden.

Je zou denken dat de zaak dan ook snel rond kan komen: het is immers duidelijk wat er gebeurd is en wiens fout dat was, hooguit over de omvang van de schade zou discussie kunnen ontstaan. Niets is minder waar. Afgelopen week heb ik maar weer eens twee avonden besteed aan het invullen van de zoveelste verklaringen en documenten, en dan is het einde volgens mij nog niet eens in zicht.

Ik mag dan nog altijd last hebben van de fysieke gevolgen van de aanrijding, op dit moment vormt vooral de enorme papierberg een last op m’n schouders…

Gegroet | Welkom (terug)!

How do you pick up the threads of an old life?
How do you go on, when in your heart you begin to understand…
there is no going back?
There are some things that time cannot mend.
Some hurts that go too deep, that have taken hold.
Frodo ~ Lord of the Rings: The return of the king

Ik ben een expert in het laten versloffen van mijn blog, om hem vervolgens tóch weer af te stoffen. Mocht er ooit een universitaire cursus rond dit thema aangeboden worden, dan zou ik glansrijk slagen. Toch blijft het, ondanks mijn ervaring, moeilijk om de juiste woorden te vinden om een herstart aan te kondigen.

Toen ik jaren geleden deze blog introduceerde, begon ik mijn allereerste schrijfsel met bovenstaande quote. Het was op dat moment een quote die me raakte, uitgesproken door een personage waar ik mezelf mee kon identificeren. Vandaag de dag is dat niet anders. Net als bij menig ander zijn er ook in mijn leven dingen gebeurd die ik liever niet had meegemaakt. De whiplash die ik bijna drie weken geleden opliep bij een aanrijding is daar bijvoorbeeld een resultaat van en ook een incident met een collega, dat uiteindelijk heeft geleid tot een depressie, stond nu niet echt hoog op de lijst van dingen die ik graag eens zou ervaren.

Het leven is echter, in tegenstelling tot Lord of the Rings, geen film die je kunt pauzeren, terugspoelen en met wat knip- en plakwerk aan kunt passen, in de hoop dat er een ander einde ontstaat. En eerlijk, misschien is dat maar beter ook. Alles wat ik heb meegemaakt, maakt me immers tot de persoon die ik op dit moment ben. Teruggaan in de tijd en gebeurtenissen ongedaan maken kan ik niet, ervaringen (proberen te) verwerken en een gelukkig leven (proberen te) leiden kan ik natuurlijk wel. Met deze blog wil ik je reisgenoot maken op mijn ontdekkingstocht, langs hoogtepunten met prachtige vergezichten en (helaas soms diepe) dalen.

Wees welkom!

Gewaagd | Coming soon

“Komt ze weer aan hoor…”

Ik hoor je zuchten. Ongelijk kan ik je ook eigenlijk niet geven.
Voor de zoveelste keer poets ik het stof van deze blog.
Voor de zoveelste keer klaar voor een zoveelste schone lei.
Voor de zoveelste keer waag ik een nieuwe poging.
Vanaf 1 juli zal hier weer leven in de brouwerij te vinden zijn.

Stay tuned!