Het afscheid dat geen afscheid werd

Tot medio december 2019 was vrijdag 10 januari 2020 gewoon een dag zoals vele. Op een regenachtige maandagmiddag veranderde dat echter, toen bekend werd dat dat de laatste werkdag van De Leidinggevende zou worden. Als het ene vertrek van een collega al wat makkelijker is dan het andere, dan was dit buitencategorie moeilijk, zullen we maar zeggen, en ik zag dan ook als een berg tegen het afscheid op.

De afgelopen weken werden al de nodige cadeautjes in elkaar gedraaid. In een poging afleiding te vinden en constructief met de situatie om te gaan heb ik bijvoorbeeld aangeboden filmpjes van collega’s aan elkaar te monteren en menig kaartje werd geschreven. Dat alles kon echter niet voorkomen dat ik gistermorgen, na een letterlijk slapeloze nacht, nog voor vertrek naar het werk al de nodige tranen had gelaten. Aangezien ik wel verantwoordelijk zou zijn voor het welzijn en de veiligheid van zeven bewoners heb ik zelfs even overwogen om me ziek te melden, maar ja, dat was ook niet echt een optie… Even door de zure appel bijten.

Gewapend met een pakje zakdoekjes trok ik dus alsnog naar het werk en bereidde me mentaal voor op het ergste. Ik zou echter nog even op stap moeten, toen voor vertrek plots bleek dat De Leidinggevende bij terugkomst al weg zou zijn. De situatie was er niet naar om op dat moment afscheid te nemen, dus ging ik met een lach als een boer met kiespijn en een korte hoofdknik weg en inderdaad, bij terugkomst was De Leidinggevende er al niet meer. So… This is it…

Eerlijk is eerlijk, het was wat raar. Geen ongemakkelijke situatie. Geen dilemma tussen handje geven of omhelzen. Geen twijfel over wat ik zou moeten zeggen. Geen tranen (of toch in ieder geval niet in het bijzijn van anderen).
Later op de avond moest ik De Leidinggevende toevallig alsnog appen, omdat ze iets vergeten leek te zijn. In haar reactie maakte De Leidinggevende vervolgens nog excuses, ze had een uitgebreider afscheid in gedachten gehad. “Daar vreesde ik inderdaad al voor”, was mijn eerste gedachte. Uiteindelijk heb ik maar geantwoord dat ze er niet te zeer mee in moest zitten, tenzij ze het voor zichzelf vervelend vond dat ze iets niet had kunnen zeggen, omdat het voor mij eigenlijk wel prima was zo. Raar, maar van alle opties misschien wel de beste.

Vanaf maandag staat er dus een andere kapitein aan het roer van het schip. Een aanpassing voor iedereen, maar aangezien De Leidinggevende een beetje mijn go-to person is geworden in de nasleep van alle ellende op het werk ben ik wel benieuwd wat dit met mij gaat doen. We zullen wel zien wat de toekomst brengt, zeker..?

Een nieuw begin

Als 17-jarig meisje startte ik mijn allereerste blog. Lief en leed werd aan het wereldwijde web toevertrouwd, van vriendjes en schoolaangelegenheden tot boekrecensies en zelfgeschreven verhalen. Aangezien ik over een kleine drie maanden alweer 34 word, kan ik met recht zeggen dat ik dus al bijna mijn halve leven aan het bloggen ben. Blogs kwamen en gingen, lay-outs werden te pas en te onpas veranderd en zelfs de mate van mijn anonimiteit heeft de afgelopen jaren geschommeld, maar één ding stond vast: ik had altijd iets te delen.

Eerlijk is eerlijk, zeker als jong, naïef meisje heb ik wel eens dingen online gezwierd die achteraf gezien niet zo handig waren en nadat ik ontdekte dat enkele bekenden hun weg naar mijn Blogparadijs gevonden hadden heb ik regelmatig eens twee keer nagedacht voordat ik op ‘publiceren’ drukte. Uiteraard zijn er onderwerpen die ik niet in de spotlights heb gezet, bijvoorbeeld om geen vuile was aan mijn digitale waslijn uit te hangen, maar in al die jaren heb ik nooit echt taboes gekend.
Tot vorig jaar.

Een incident met een collega op het werk veranderde mij en de manier waarop ik naar de wereld om me heen kijk. Het spoelde mijn onbevangenheid weg en gaf er bergen twijfels, onzekerheid en angst voor in de plaats. Ik schoof het incident en wat het met mij deed al snel onder het tapijt omdat ik vond dat ik daar zowel on- als offline niets over mocht delen vanwege het feit dat er een ander bij betrokken was en die taboesfeer spreidde zich als een olievlek uit over talloze andere onderwerpen. Enige tijd heb ik nog geprobeerd om enkel luchtige zaken te publiceren, maar dat voelde ook maar nep aan. Uiteindelijk verzandde het hele bloggen: ik had niets meer te delen.

Wat ik heb meegemaakt, overkomt echter veel meer mensen en incidenten horen niet in een doofpot gestopt te worden om daar verder te sudderen tot er een tikkende tijdbom ontstaat. Een incident op het werk zou er niet voor mogen zorgen dat mijn plezier in het bloggen volledig verdwijnt en ik moet zeggen dat het al een poosje kriebelt om de draad toch weer op te pakken. Vandaar dat ik nu, op een koude zondagnacht in januari, mijn blog onder het stof vandaan tover om mijn hersenscheten een plaatsje te geven. Tot op zekere hoogte anoniem, maar open en eerlijk. Over alles.
Omdat ik juist nu iets te delen heb.