Mankepoot

Op een mooie maandagmiddag in december 2017 kreeg ik een arbeidsongeval, waarbij ik mijn rechterenkel behoorlijk beschadigde. In fact, de schade was van dien aard dat ik er nog altijd wat mee sukkel. Dat neemt echter niet weg dat een of andere hogere macht gisteren besloot dat dat nog niet genoeg was. Dit keer is mijn linkerenkel de pineut…

Eerlijk gezegd weet ik nog altijd niet precies wat er gebeurd is. Het ene moment ben ik vrolijk aan het babbelen, het volgende moment lig ik languit op straat. Als ik een collega mag geloven, ben ik verkeerd op een stuk hout of steen gaan staan en heb ik mijn enkel verzwikt. Dat laatste geloof ik in ieder geval zeker, want al vrij snel maakte de adrenalinerush die me nog naar huis heeft gevoerd plaats voor een enorme pijn, gecombineerd met een dikke, blauwe enkel.

Na een verschrikkelijke nacht wist ik vanmorgen, op basis van uitvoerige expertise, eigenlijk al zeker wat het oordeel van de huisarts zou zijn en inderdaad, ook zij constateerde dat ik mijn enkelbanden heb gescheurd. Voorlopig kan ik de waslijst werk- en huishoudelijke taken dus laten voor wat hij is, en me volledig richten op dingen als lezen, films kijken en knutselen. Een beetje bloggen af en toe misschien ook.

Je zou denken dat het toch wel erg bijzonder is om aan twee enkels tegelijkertijd geblesseerd te zijn. Jammer genoeg kan ik me echter een zomervakantie herinneren waarin ik precies hetzelfde had. Een ongeluk zit in een klein hoekje, zeker?

Advertenties

Dikkie Dik naar de dierenarts

Dag jongens en meisjes,

Het is inmiddels alweer een poosje geleden dat ik van mezelf heb laten horen, maar hier ben ik weer! Ik moet namelijk toch écht even spuien over een nare rotactie van ons Vrouwmens…

Zoals jullie weten, houd ik van het goede leven. Een goedgevuld bakje brokjes, een portie vlees op z’n tijd, een extraatje hier en daar en genoeg tijd om te luieren. Meer heb ik helemaal niet nodig! Je zou toch denken dat dit geen onoverkomelijke wensenlijst is, ware het niet dat ons Vrouwmens dacht mijn wereld op z’n kop te moeten zetten.

Eerlijk is eerlijk, ik voelde al nattigheid. Mijn etensbakje bleek de laatste tijd wat minder gevuld te zijn dan voorheen en in plaats van De Snor noemde het Vrouwmens me de laatste tijd Dikkie Dik. Ik kan er toch zeker ook niets aan doen dat ik gewoon een stevige bouw heb?

Hoe dan ook, het Vrouwmens vond er niets beters op dan mij en mijn geliefde broer afgelopen week mee op stap te nemen. Nietsvermoedend vertrok ik nog vrij rustig, maar toen ik zag waar het Vrouwmens onze taxi parkeerde was dat snel gedaan: De Dierenarts! In een reflex heb ik nog geprobeerd me te verstoppen onder mijn dekentje, maar dat mocht helaas niet baten…

Goed, De Dierenarts was een vriendelijke mevrouw die ik al eens eerder gezien had, toen ik twee jaar geleden nog een piepkleine pluizenbol was. Ondanks het feit dat ze lief was, had ik het toch niet zo op haar en achteraf blijkt mijn gevoel meer dan terecht te zijn: De Dierenarts heeft ons Vrouwmens ingefluisterd dat ik op dieet moet! Wat zeg je daar nu van?!
Met ruim 5 kilo schoon aan de haak zie ik mezelf als een stevige levensgenieter en van die anderhalve kilo die ik sinds mijn castratie ruim een jaar geleden ben aangekomen lig ik geen minuut wakker. Een dieet, waar haalt De Dierenarts dat maffe idee vandaan zeg?!

Geloof mij, het laatste woord is hier nog niet over gezegd! Ik ga de zaken eens goed op een rijtje zetten, om vervolgens mijn slag te kunnen slaan. Jullie horen ongetwijfeld nog van mij…

– Charlie