Monthly Matter: Roet in het eten

Hoewel het effect van 30 Day Challenges op het implementeren van nieuwe gewoonten niet bewezen is, vormen zulke uitdagingen in mijn ogen een leuke manier om nieuwe dingen te proberen en uit je comfort zone te stappen. Om die reden ga ik graag af en toe een maandelijkse uitdaging aan. Het thema voor maart 2020 is ‘March in March’!

Met het aanbreken van de lente dacht ik met het dagelijks zetten van 10.000 stappen een leuke en haalbare challenge gevonden te hebben. Eerlijk is eerlijk, de start was voortvarend. Hoewel ik sinds begin van de maand in ziekteverlof ben (daarover ongetwijfeld later meer) en het zoeken was naar een manier om toch aan die 10.000 stappen te komen, lukte dat uiteindelijk zeer goed. Daar waar ik mijn wandeling voorheen stiekem soms nog wel als ‘moetje’ ervaarde, werd het nu een moment om naar uit te kijken. Even buiten komen. Onder de mensen zijn. Frisse neus halen. In beweging blijven. Ik leek dan ook goed op weg om de challenge tot een goed einde te brengen.

Tot het coronavirus roet in het eten gooide. Vorige week besloot de Belgische overheid dat alle recreatiedomeinen, waaronder ook Mijn Achtertuin waar ik dagelijks mijn wandeling maak, op slot moesten: kennelijk werden de parken gebruikt als hangplek, waar hele groepen gezellig de dag doorbrachten. Dat is echter totaal niet mijn ervaring en ik heb ook altijd meer dan genoeg afstand kunnen houden, dus ja, de maatregel steekt.
Om toch een wandelingetje te kunnen maken besloot ik een ander rondje te proberen. Het jaagpad langs de rivier viel goed te pruimen, maar eenmaal terug in het gehucht waar ik woon werd wandelen meer een soort survivaltocht. Door alle langsracende auto’s was het bovendien ook niet bepaald rustgevend. Al met al geen doorslaand succes dus. Het enige alternatief lijkt nu dus het jaagpad een stuk af te lopen en dan precies dezelfde weg weer terug te gaan, maar vooralsnog is mijn motivatie om te wandelen niet groot genoeg gebleken om daar de deur voor uit te gaan. De boze reacties, vooral op social media, ten aanzien van mensen die, alle maatregelen respecterend, toch naar buiten gaan helpen daar ook niet echt aan mee…

Daar waar ik eind februari nog dacht dat slecht wandelweer of kapotte enkelbanden roet in het eten zouden gooien, lijkt het dus helaas toch het coronavirus te zijn. Voor mijn challenge heel vervelend, maar er zijn natuurlijk belangrijkere dingen dan dat. Laten we vooral hopen dat deze crisis snel bezworen is.

Kom jij nog buiten voor een wandelingetje?

Monthly Matter: March in March

Hoewel het effect van 30 Day Challenges op het implementeren van nieuwe gewoonten niet bewezen is, vormen zulke uitdagingen in mijn ogen een leuke manier om nieuwe dingen te proberen en uit je comfort zone te stappen. Om die reden ga ik graag af en toe een maandelijkse uitdaging aan. Het thema voor maart 2020 is ‘March in March’!

Wandelen. Het klinkt suf en saai, maar ik kan er bij vlagen oprecht van genieten. Van het schatzoeken tijdens geocachingtochtjes, maar ook van het simpelweg halen van een frisse neus door een wandelingetje naar de brievenbus te maken. Op stap met mijn camera om op mijn gemak foto’s te nemen, of juist met de sportschoentjes aan om pittig door te stappen door wat ik liefkozend Mijn Achtertuin noem; het maakt me allemaal niet uit. Naast het feit dat ik het leuk vind om te wandelen en het vaak bovendien rust in mijn hoofd geeft, heeft het wandelen natuurlijk ook gezondheidsvoordelen. Niet alleen is het een goede manier om gewicht te verliezen, ook voor mijn belabberde enkels is het belangrijk om in beweging te blijven. Toch lukt het me vaak niet om de aanbevolen hoeveelheid van 10.000 stappen te halen, ondanks het feit dat ik ook op mijn werk vaak toch de nodige stappen zet.

Als ik mijn Fitbit mag geloven zet ik momenteel gemiddeld zo’n 8.500 stappen per dag, wat een streven van minstens 10.000 per dag een op het eerste oog haalbare challenge lijkt te maken. Ik ga in ieder geval hard mijn best doen. Duimen jullie ondertussen mee voor mooi wandelweer?

Maak jij graag een wandelingetje?

It seems so easy

Alle goede voornemens ten spijt valt het hier helaas een beetje stil. De motivatie is er, ik loop bijna over van de inspiratie maar toch komt het er niet van om hier daadwerkelijk een hersenscheet te produceren. Toch is er niet bijster veel voor nodig om een blog te publiceren. Een simpel stappenplan:

  1. Computer starten of telefoon pakken
  2. Naar de WordPress-website gaan of app openen
  3. Nieuw bericht openen
  4. Fascinerend stukje tekst schrijven
  5. Publiceren

Sounds easy, doesn’t it?

Er zijn echter talloze dagen waarop dit een onmogelijke opgave is. Dagen waarop ik urenlang naar een wit invoerveld zit te staren, zonder enig idee te hebben wat ik zou kunnen typen. Dagen waarop ik WordPress open, om vervolgens dusdanig afgeleid te raken dat ik me drie uur later realiseer dat ik eigenlijk iets wilde bloggen. Ergens vind ik dat vervelend, vooral omdat ik graag vaker zou bloggen. Tegelijkertijd besef ik dat het ‘maar’ over bloggen gaat. Probeer je eens voor te stellen hoe frustrerend het is om hetzelfde te ervaren wanneer het gaat over moeten gaan werken. Over studeren. Over huishouden of boodschappen doen. Over een rondje gaan wandelen of afspreken met bekenden. Over koken. Over douchen, haren borstelen of tandenpoetsen. Over een boek lezen of film kijken. Over opstaan. Want ja, er zijn meer dan genoeg dagen dat ook die dingen onmogelijk lijken.

De afgelopen jaren zijn verschillende collega’s langdurig afwezig geweest omwille van onder andere soortgelijke klachten. Niet alleen werken werd teveel, álles werd teveel. Naast de (ver)oordelende opmerkingen van collega’s herinner ik me vooral mijn eigen verbaasde reactie: Hoe kan het in hemelsnaam gebeuren dat ogenschijnlijk simpele dingen gewoonweg een te grote opgave worden? Jammer genoeg kan ik je het antwoord op die vraag niet geven. Wat ik wél kan zeggen is dat ik inmiddels zelf heb ervaren hoe het is wanneer simpele, vanzelfsprekende dingen niet meer simpel en vanzelfsprekend zijn. Als ik daar íets van geleerd heb, dan is het wel terughoudend te zijn in het oordelen over mensen: Je weet maar nooit hoeveel moeite het iemand kost om zichzelf enigszins staande te houden.

Het ruisje

Dag lieve beeldschermkindertjes,

Dankzij de blogpauze van ons Vrouwmens is het alweer een tijd geleden dat ik het toetsenbord over heb kunnen nemen om me te melden, maar hier ben ik weer!
De laatste keer dat ik iets van me heb kunnen laten horen was ik ietwat aan het mopperen over het dieet, waarvan De Dierenarts ons Vrouwmens vorig jaar overtuigde. Met ruim 5 kilo schoon aan de haak en een levensstijl van een ware levensgenieter zag ik die noodzaak beduidend minder, maar helaas had ons Vrouwmens geen oren naar mijn betoog en zag ik mijn porties gaandeweg slinken. Nog dagelijks probeer ik de nodige extraatjes bij elkaar te schooien, al is dat jammer genoeg vaak tevergeefs.

Het mag duidelijk zijn dat De Dierenarts momenteel niet bepaald the place to be is na die maffe stunt van vorig jaar. Een beetje over mijn gewicht zeuren, hoe durven ze?! Ik heb trouw gezworen geen voet poot meer binnen te zetten in die praktijk, ze bekijken het allemaal maar.
Toch ben ik gisteren in de val gelopen… Met wat brokjes liet ik me verleiden door ons Vrouwmens om ‘op stap’ te gaan, niet wetende dat de eindbestemming De Dierenarts was. In een reflex heb ik nog geprobeerd me te verstoppen onder mijn dekentje, maar dat mocht helaas niet baten…

Gelukkig is De Dierenarts een vriendelijke mevrouw, die mij en mijn broertjelief grondig heeft onderzocht. De Stagiair werd zelfs aan het werk gezet om ook eens naar mijn hartje te luisteren. Hoewel ons Vrouwmens toen al nattigheid voelde, dacht ik nog dat dat een goed teken was. Zo’n krachtpatser als dat ik ben is natuurlijk altijd goed studiemateriaal voor zulke jonge gasten. De Stagiair gaf in het Chinees aan dat hij dacht dat alles goed was, maar De Dierenarts had weer wat te zeuren. Ze had een ruisje gehoord. Een ruisje! Eerlijk gezegd heb ik geen flauw idee wat dat betekent, maar de Chinese woorden van De Stagiair klonken toch een stuk beter.

Ons Vrouwmens stopte mij snel terug in mijn reismand waardoor ik het gesprek niet goed meer kon afluisteren, maar ik hoorde een en ander over ‘eventueel verder onderzoek’ en ‘het is waarschijnlijk niets ernstigs aangezien het zo’n licht ruisje is’. Wat de toekomst mij zal brengen is me vooralsnog dus onduidelijk, maar ik laat het niet aan mijn hart komen. Niemand krijgt mij van mijn motto ‘Een dag niet geluierd is een dag niet geleefd’ af. Ik pluk de dag zoveel ik kan en ik merk wel wat ons Vrouwmens uiteindelijk beslist. Als ze maar weet dat de complimenten die De Dierenarts dit keer over mijn gewicht gaf niet maken dat ik haar nu plots graag zie.

Uiteraard houd ik jullie op de hoogte zodra ik nog eens kans zie om het toetsenbord te veroveren.

Tot snel!

 – Charlie

Het afscheid dat geen afscheid werd

Tot medio december 2019 was vrijdag 10 januari 2020 gewoon een dag zoals vele. Op een regenachtige maandagmiddag veranderde dat echter, toen bekend werd dat dat de laatste werkdag van De Leidinggevende zou worden. Als het ene vertrek van een collega al wat makkelijker is dan het andere, dan was dit buitencategorie moeilijk, zullen we maar zeggen, en ik zag dan ook als een berg tegen het afscheid op.

De afgelopen weken werden al de nodige cadeautjes in elkaar gedraaid. In een poging afleiding te vinden en constructief met de situatie om te gaan heb ik bijvoorbeeld aangeboden filmpjes van collega’s aan elkaar te monteren en menig kaartje werd geschreven. Dat alles kon echter niet voorkomen dat ik gistermorgen, na een letterlijk slapeloze nacht, nog voor vertrek naar het werk al de nodige tranen had gelaten. Aangezien ik wel verantwoordelijk zou zijn voor het welzijn en de veiligheid van zeven bewoners heb ik zelfs even overwogen om me ziek te melden, maar ja, dat was ook niet echt een optie… Even door de zure appel bijten.

Gewapend met een pakje zakdoekjes trok ik dus alsnog naar het werk en bereidde me mentaal voor op het ergste. Ik zou echter nog even op stap moeten, toen voor vertrek plots bleek dat De Leidinggevende bij terugkomst al weg zou zijn. De situatie was er niet naar om op dat moment afscheid te nemen, dus ging ik met een lach als een boer met kiespijn en een korte hoofdknik weg en inderdaad, bij terugkomst was De Leidinggevende er al niet meer. So… This is it…

Eerlijk is eerlijk, het was wat raar. Geen ongemakkelijke situatie. Geen dilemma tussen handje geven of omhelzen. Geen twijfel over wat ik zou moeten zeggen. Geen tranen (of toch in ieder geval niet in het bijzijn van anderen).
Later op de avond moest ik De Leidinggevende toevallig alsnog appen, omdat ze iets vergeten leek te zijn. In haar reactie maakte De Leidinggevende vervolgens nog excuses, ze had een uitgebreider afscheid in gedachten gehad. “Daar vreesde ik inderdaad al voor”, was mijn eerste gedachte. Uiteindelijk heb ik maar geantwoord dat ze er niet te zeer mee in moest zitten, tenzij ze het voor zichzelf vervelend vond dat ze iets niet had kunnen zeggen, omdat het voor mij eigenlijk wel prima was zo. Raar, maar van alle opties misschien wel de beste.

Vanaf maandag staat er dus een andere kapitein aan het roer van het schip. Een aanpassing voor iedereen, maar aangezien De Leidinggevende een beetje mijn go-to person is geworden in de nasleep van alle ellende op het werk ben ik wel benieuwd wat dit met mij gaat doen. We zullen wel zien wat de toekomst brengt, zeker..?

Een nieuw begin

Als 17-jarig meisje startte ik mijn allereerste blog. Lief en leed werd aan het wereldwijde web toevertrouwd, van vriendjes en schoolaangelegenheden tot boekrecensies en zelfgeschreven verhalen. Aangezien ik over een kleine drie maanden alweer 34 word, kan ik met recht zeggen dat ik dus al bijna mijn halve leven aan het bloggen ben. Blogs kwamen en gingen, lay-outs werden te pas en te onpas veranderd en zelfs de mate van mijn anonimiteit heeft de afgelopen jaren geschommeld, maar één ding stond vast: ik had altijd iets te delen.

Eerlijk is eerlijk, zeker als jong, naïef meisje heb ik wel eens dingen online gezwierd die achteraf gezien niet zo handig waren en nadat ik ontdekte dat enkele bekenden hun weg naar mijn Blogparadijs gevonden hadden heb ik regelmatig eens twee keer nagedacht voordat ik op ‘publiceren’ drukte. Uiteraard zijn er onderwerpen die ik niet in de spotlights heb gezet, bijvoorbeeld om geen vuile was aan mijn digitale waslijn uit te hangen, maar in al die jaren heb ik nooit echt taboes gekend.
Tot vorig jaar.

Een incident met een collega op het werk veranderde mij en de manier waarop ik naar de wereld om me heen kijk. Het spoelde mijn onbevangenheid weg en gaf er bergen twijfels, onzekerheid en angst voor in de plaats. Ik schoof het incident en wat het met mij deed al snel onder het tapijt omdat ik vond dat ik daar zowel on- als offline niets over mocht delen vanwege het feit dat er een ander bij betrokken was en die taboesfeer spreidde zich als een olievlek uit over talloze andere onderwerpen. Enige tijd heb ik nog geprobeerd om enkel luchtige zaken te publiceren, maar dat voelde ook maar nep aan. Uiteindelijk verzandde het hele bloggen: ik had niets meer te delen.

Wat ik heb meegemaakt, overkomt echter veel meer mensen en incidenten horen niet in een doofpot gestopt te worden om daar verder te sudderen tot er een tikkende tijdbom ontstaat. Een incident op het werk zou er niet voor mogen zorgen dat mijn plezier in het bloggen volledig verdwijnt en ik moet zeggen dat het al een poosje kriebelt om de draad toch weer op te pakken. Vandaar dat ik nu, op een koude zondagnacht in januari, mijn blog onder het stof vandaan tover om mijn hersenscheten een plaatsje te geven. Tot op zekere hoogte anoniem, maar open en eerlijk. Over alles.
Omdat ik juist nu iets te delen heb.