Vroege vogel

Afgelopen nacht kon ik de slaap niet vatten. Woelen. Draaien. Zuchten. Opstaan. Het mocht allemaal niet baten. Op een gegeven moment heb ik de hoop maar opgegeven, ben uit bed gekomen en heb besloten om richting Mijn Achtertuin te wandelen. Sinds een fysio mijn linkerenkel mishandelt heb ik meer pijn dan voorheen, maar wellicht dat een kort wandelingetje deugd zou doen. Ook wil ik al heel lang eens rustig genieten van een mooie zonsopkomst, dus ach, waarom niet vandaag? Ik ben doorgaans geen vroege vogel, dus als je dan eens wakker bent tijdens de zondsopkomst moet je er gelijk van profiteren, nietwaar? Gisteren maakte ik bovendien mijn vriezer schoon en daar bleek nog wat brood verstopt te zitten, dus dat kon ik ook gelijk doneren aan de gevleugelde bewoners van Mijn Achtertuin. Drie vliegen, één klap.

Op papier leek het zo aantrekkelijk. In de praktijk trok ik, gewapend met een boodschappentas met brood, richting Mijn Achtertuin. Terwijl de wereld met muzikale ondersteuning van verschillende flierefluiters langzaam aan het ontwaken was, wist ik mijn brood vrij snel onder talloze gulzige monden te verdelen. Eén uit drie. Dat blijkt ook gelijk de eindscore te zijn: ik heb geen enkele zonnestraal gezien en die enkel? Let’s not even go there.

Gelukkig hebben we de foto’s nog.

Waterrat

Het is maandagmiddag en terwijl buiten de mussen van het dak vallen, kijk ik met een schuin oog naar mijn laptop, waar op een livestream een “eenzame” zwemmer slag na slag maakt. Al sinds vrijdagavond is Maarten van der Weijden onderweg om zijn 11Stedenzwemtocht te voltooien om geld in te zamelen voor kankeronderzoek, veelal aangemoedigd door talloze mensen. Eerlijk is eerlijk, na zijn mislukte poging van vorig jaar, toen ik bijna dag en nacht naar de livestream keek, is de aandacht dit jaar iets minder in Huize Threads Of An Old Life. Dat maakt het respect er echter bepaald niet minder om.

Op de zeldzame momenten dat het rustig is langs de waterkant en enkel het kabbelende geluid van zwemslagen en de bootjes die meevaren de stilte doorbreekt, willen mijn gedachten nog wel eens alle kanten uit gaan. Over Maarten van der Weijden en het repect dat hij verdient. Over manieren om verschil te maken in deze wereld, op welke manier dan ook. Maar ook over mezelf, over ogenschijnlijk kleine dingen soms.
Het zal gisteravond laat geweest zijn, misschien zelfs afgelopen nacht. Een plots besef dat ik het eigenlijk ook heel erg fijn vind om in het water te vertoeven stak onverwacht de kop op. Desondanks is het al jaren geleden dat ik voor het laatst gezwommen heb, dat ene bezoek aan een thermaalbad in Budapest afgelopen najaar uitgezonderd. Eerlijk is eerlijk, openbare zwemgelegenheden zoals zwembaden of stranden zijn niet echt mijn ding met hun viezigheid en drukte. Sterker nog, ik krijg er bijna letterlijk de kriebels van. Maar, als ik dan toch eindelijk die pot goud ergens gevonden heb en mijn Droomvilla in the pocket is, dan kun je er donder op zeggen dat er er ook een privézwembad aanwezig zal zijn.

Tot het zover is zal ik het maar doen met een voetenbadje op z’n tijd.
Met deze temperaturen ook niet slecht.

Wildenunekeerwaweten

Lang geleden, in een tijdperk dat al ver weg is gezakt in onze herinneringen en is weggetoverd onder een dikke laag stof, had ik een speciale categorie om allerhande futiele weetjes te bundelen: Wildenunekeerwaweten? Na een afwezigheid van twee maanden lijkt me dit een passend moment om deze categorie weer tot leven te wekken. Dus, wat zeg je ervan? Wildenunekeerwaweten?

Wist je bijvoorbeeld al dat ik het gepresteerd heb om na mijn valpartij in maart ook mijn andere enkel nog eens te vernielen? Op weg naar de laatste thuiswedstrijd van Ajax wilde ik nog een paar caches oppikken, maar ben verkeerd op een tak gaan staan. Plof, daar lag ik weer eens op de grond. Met mijn neus zo’n beetje óp de cache die ik zocht, dat dan weer wel. Doordat ik eerder te lui was om mijn krukken uit mijn auto te halen had ik die gelukkig nog bij me, zodat ik ‘gewoon’ samen met mijn vader naar Ajax kon: er wordt al gegrapt dat er niets tussen mij en Ajax kan komen. En nee, natuurlijk heb ik er geen spijt van dat ik toch nog naar Amsterdam ben gegaan. Het blijft toch een unieke ervaring om in een bomvol stadion met z’n allen naar schermen te kijken in afwachting van het fluitsignaal bij een andere wedstrijd met een massale ontlading als gevolg. Na De-Wedstrijd-Waar-Ik-Het-Nog-Altijd-Niet-Over-Kan-Hebben was dat toch een klein goedmakertje, als zo’n klein minipleistertje op een gapende open wond.

Terug naar mijn enkels: het laatste schadegevalletje geneest. Langzaam maar zeker. Door de schade die er al zat zou het sowieso al trager genezen, maar doordat ik ook nog altijd last ondervind van de enkel die ik in maart in de prak draaide loopt alles nog wat trager. Want ja, die andere enkel zit toch wel danig in de soep. Begin mei moest ik een scan laten maken omdat ik last bleef houden en daar werd helaas toch ook wel de nodige schade geconstateerd. Gelukkig zal deze enkel hoogstwaarschijnlijk wel volledig genezen, maar ja, met twee kapotte enkels verloopt dat proces vrij traag en dat is… Moeilijk. Ik moet dan ook eerlijk toegeven dat er genoeg momenten zijn dat ik mijn geduld behoorlijk dreig te verliezen.

Mijn vooralsnog laatste wandelingetje (Hamputten Waasmunster, 1 juni 2019)

Met twee enkels die ik maar beperkt kan belasten is het moeilijk om echt met afvallen bezig te zijn: mijn gewicht is inmiddels al een poosje stabiel. Ergens is dat misschien jammer, aangezien ik zo goed op dreef was. Aan de andere kant ben ik realistisch genoeg om te bedenken dat ‘stabiel’ in deze situatie nog altijd vele malen beter is dan ‘in rap tempo weer aankomen’. Ik houd me maar vast aan de gedachte dat het allemaal wel weer zal draaien als ik weer fatsoenlijk op de been ben…

Door de problemen met mijn enkels zit ik inmiddels alweer een tijdje thuis. Dat is totaal niet mijn ding, maar gelukkig kon ik me op mijn examens storten. Afgelopen week legde ik de laatste van dit semester af, over een week of twee zouden we de resultaten moeten krijgen.
Ondertussen vermaak ik me, ondanks de relatieve rust die mijn enkels nodig hebben, met een groot aantal bezigheden. Nieuwe interesses, maar ook herontdekte dingetjes passeren de revue op z’n tijd. Bloggen nu dus ook. Twee maanden zomervakantie van de universiteit en ziekteverlof van het werk bieden een mooie kans om hier de boel maar weer eens nieuw leven in te blazen. Want ja, als je écht eens iets wilt weten, mijn blog afstoffen is één van mijn specialiteiten geworden in de loop der jaren.

Mankepoot

Op een mooie maandagmiddag in december 2017 kreeg ik een arbeidsongeval, waarbij ik mijn rechterenkel behoorlijk beschadigde. In fact, de schade was van dien aard dat ik er nog altijd wat mee sukkel. Dat neemt echter niet weg dat een of andere hogere macht gisteren besloot dat dat nog niet genoeg was. Dit keer is mijn linkerenkel de pineut…

Eerlijk gezegd weet ik nog altijd niet precies wat er gebeurd is. Het ene moment ben ik vrolijk aan het babbelen, het volgende moment lig ik languit op straat. Als ik een collega mag geloven, ben ik verkeerd op een stuk hout of steen gaan staan en heb ik mijn enkel verzwikt. Dat laatste geloof ik in ieder geval zeker, want al vrij snel maakte de adrenalinerush die me nog naar huis heeft gevoerd plaats voor een enorme pijn, gecombineerd met een dikke, blauwe enkel.

Na een verschrikkelijke nacht wist ik vanmorgen, op basis van uitvoerige expertise, eigenlijk al zeker wat het oordeel van de huisarts zou zijn en inderdaad, ook zij constateerde dat ik mijn enkelbanden heb gescheurd. Voorlopig kan ik de waslijst werk- en huishoudelijke taken dus laten voor wat hij is, en me volledig richten op dingen als lezen, films kijken en knutselen. Een beetje bloggen af en toe misschien ook.

Je zou denken dat het toch wel erg bijzonder is om aan twee enkels tegelijkertijd geblesseerd te zijn. Jammer genoeg kan ik me echter een zomervakantie herinneren waarin ik precies hetzelfde had. Een ongeluk zit in een klein hoekje, zeker?

Dikkie Dik naar de dierenarts

Dag jongens en meisjes,

Het is inmiddels alweer een poosje geleden dat ik van mezelf heb laten horen, maar hier ben ik weer! Ik moet namelijk toch écht even spuien over een nare rotactie van ons Vrouwmens…

Zoals jullie weten, houd ik van het goede leven. Een goedgevuld bakje brokjes, een portie vlees op z’n tijd, een extraatje hier en daar en genoeg tijd om te luieren. Meer heb ik helemaal niet nodig! Je zou toch denken dat dit geen onoverkomelijke wensenlijst is, ware het niet dat ons Vrouwmens dacht mijn wereld op z’n kop te moeten zetten.

Eerlijk is eerlijk, ik voelde al nattigheid. Mijn etensbakje bleek de laatste tijd wat minder gevuld te zijn dan voorheen en in plaats van De Snor noemde het Vrouwmens me de laatste tijd Dikkie Dik. Ik kan er toch zeker ook niets aan doen dat ik gewoon een stevige bouw heb?

Hoe dan ook, het Vrouwmens vond er niets beters op dan mij en mijn geliefde broer afgelopen week mee op stap te nemen. Nietsvermoedend vertrok ik nog vrij rustig, maar toen ik zag waar het Vrouwmens onze taxi parkeerde was dat snel gedaan: De Dierenarts! In een reflex heb ik nog geprobeerd me te verstoppen onder mijn dekentje, maar dat mocht helaas niet baten…

Goed, De Dierenarts was een vriendelijke mevrouw die ik al eens eerder gezien had, toen ik twee jaar geleden nog een piepkleine pluizenbol was. Ondanks het feit dat ze lief was, had ik het toch niet zo op haar en achteraf blijkt mijn gevoel meer dan terecht te zijn: De Dierenarts heeft ons Vrouwmens ingefluisterd dat ik op dieet moet! Wat zeg je daar nu van?!
Met ruim 5 kilo schoon aan de haak zie ik mezelf als een stevige levensgenieter en van die anderhalve kilo die ik sinds mijn castratie ruim een jaar geleden ben aangekomen lig ik geen minuut wakker. Een dieet, waar haalt De Dierenarts dat maffe idee vandaan zeg?!

Geloof mij, het laatste woord is hier nog niet over gezegd! Ik ga de zaken eens goed op een rijtje zetten, om vervolgens mijn slag te kunnen slaan. Jullie horen ongetwijfeld nog van mij…

– Charlie