Nachtwerk

Ik ben een avondmens. Misschien pas ik zelfs nog wel beter in de categorie nachtuilen. Over het algemeen ben ik ‘s avonds vele malen actiever dan overdag en bovendien gaan dingen me dan ook makkelijker af. Het gebeurt dan ook regelmatig dat ik tot in de late (of vroege, zo je wilt) uurtjes nog teksten aan het schrijven ben.

Zo zou ik voor een studentenblaadje een essay schrijven. Met een hele stapel biebboeken trok ik naar huis, om daar te kunnen werken. Laat op de avond kreeg ik een ingeving voor een hele mooie opening van mijn essay die ik meteen op wilde schrijven en toen kon ik niet meer stoppen. Om 4.00u ‘s nachts werd de laatste punt gezet en het essay werd opgestuurd naar de redactie van het betreffende blad.
Ik had verwacht dat ik nog wel het een en ander aan zou moeten passen, zeker ook omdat ik het zo diep in de nacht geschreven heb. Op bepaalde aspecten dieper ingaan of juist informatie achterwege laten, wellicht wat standpunten beter beargumenteren. In plaats daarvan kreeg ik vandaag te horen dat de redactie geen aanleiding heeft gezien om mijn essay te wijzigen. Het werd zelfs ‘puntgaaf’ genoemd. Dat, jongens en meisjes, betekent dat mijn essay, zonder enige veranderingen, gepubliceerd zal gaan worden. Na eerder wat kleinere verslagen in schoolkrantjes en dergelijke geschreven te hebben is dit mijn eerste “grote” schrijfsel dat gepubliceerd wordt en stiekem ben ik daar toch wel een beetje trots op. Om heel eerlijk te zijn weet ik niet wanneer het blaadje precies uitgegeven wordt, maar ik kijk er al wel naar uit!

En dat nachtwerk?
Daar ga ik toch maar geen gewoonte van maken.

Breakfast at Tiffany’s

Muziek:
I see you – the only one who knew me
And now your eyes see through me
I guess I was wrong
Deep Blue Something – Breakfast at Tiffany’s

Eén van mijn favoriete nummers allertijden is Breakfast at Tiffany’s van Deep Blue Something. Ik ken het nummer inmiddels al jaren. Ik zou zelfs niet eens meer weten wanneer ik het voor het eerst gehoord heb of via wie. Toch blijf ik het een mooi nummer vinden. De tekst, de muziek, de zang, alles.
Vandaag heb ik voor het eerst de bijbehorende clip gezien. Ik had voorheen zelfs nog nooit afbeeldingen van de band gezien of wat dan ook. Logisch ook eigenlijk, aangezien Breakfast at Tiffany’s het enige nummer is dat ooit in de buurt van een hitje is gekomen in Nederland. Desalniettemin heb ik al jarenlang een beeld in mijn hoofd van de band en natuurlijk blijkt dat helemaal niet te kloppen met de werkelijkheid. Dat gebeurt me oh zo vaak en ik blijf het grappig vinden.

Naar aanleiding van dit nummer heb ik overigens ook de film Breakfast at Tiffany’s gekeken. Helaas bleek dat toch een teleurstelling te zijn; ik vond er eigenlijk niets aan… Gelukkig kan ik nog wel van het nummer genieten.

Roestig

Het is inmiddels al de nodige jaartjes geleden dat ik afscheid heb genomen van mijn middelbare school met een VWO-diploma op zak. Omdat ik de exacte kant op ben gegaan, heb ik het qua talen vrij makkelijk gehad. Frans en Duits heb ik de basics ooit van geleerd, maar daar is het ook bij gebleven. Nadat ik een jaar of 8 geleden schoolexamens voor deze twee vakken had afgelegd heb ik er nooit meer iets mee gedaan.

Tot vandaag.
Ik was vandaag in Brussel (het hoe en waarom volgt in een later blogje vast nog wel) en, voor eenieder die dit niet weet, dat is zo’n beetje multicultureel Nederland in het klein. Niet alleen wordt er ook Frans gesproken vanwege de welbekende taalstrijd in België, ook zitten er een paar Europese instellingen die behoorlijk wat nationaliteiten trekken. Je kunt er dus niet klakkeloos op vertrouwen dat er Nederlands tegen je gesproken wordt.
Dat heb ik geweten ook. Kennelijk zag ik er heel erg Brussels uit, want diverse mensen kwamen me, in het Frans, de weg vragen. Mijn kennis van het Frans was nog net groot genoeg om te begrijpen dat ze dat bedoelden met ‘directions’. Jammer genoeg kon ik echter alleen ‘Je ne sais pas’ antwoorden. Niet alleen omdat ik ook echt de weg niet wist (ik was voor vandaag naar mijn weten nog nooit in Brussel geweest), maar zelfs als ik de weg had geweten had ik geen aanwijzingen kunnen geven.

Stiekem baal ik daar behoorlijk van. Mijn Frans is nooit vloeiend geweest (mijn Duits ook niet trouwens) omdat ik op school alleen de basics kreeg, maar het is wel een heel stuk beter geweest dan het nu is. Zo heb ik ooit een onvergetelijk gesprek gehad, in het Frans, met een monteur die onze auto en caravan weg kwam slepen toen we met pech langs de Franse snelweg stonden. Daarmee vergeleken was mijn Frans van vandaag niet roestig, maar eigenlijk doorgeroest. Jammer, want ik vind het wel leuk om mijn kennis in ieder geval bij te houden. Misschien toch maar eens een talenopfriscursusje volgen..?

Welke vreemde talen heb jij ooit geleerd en beheers jij deze nog?

Euthanasie voor kinderen

Vanmorgen was ik op diverse nieuwssites aan het neuzen toen ik dit bericht las op de site van de Telegraaf. Kennelijk is een politieke partij in België van plan om wetsvoorstellen in te dienen die ervoor moeten gaan zorgen dat ook kinderen en dementerende ouderen recht hebben op euthanasie. Hoewel ik het goed vind dat euthanasie mogelijk is en ik voorstander ben van ruime criteria hiervoor, vind ik dit bericht toch wel een beetje beangstigend.

De partij in kwestie vindt dat iedereen die oordeelsbekwaam is het recht moet hebben op euthanasie. Deze oordeelsbekwaamheid is niet aan leeftijd gebonden, in hun ogen, waardoor een leeftijdsgrens voor euthanasie onzin zou zijn. Ter illustratie: in Nederland mogen kinderen van 12 tot 16 kiezen voor euthanasie met toestemming van hun ouders en vanaf 16 jaar mogen ze dat zelf beslissen. De gedachte hierachter is dat de hersenen van (jonge) kinderen nog niet volledig ontwikkeld zijn, waardoor zij niet in staat zouden zijn een dergelijke beslissing weloverwogen te nemen.

Ik begrijp de gedachte van deze politieke partij dat leeftijd niet alles zegt. Er zijn zeker jonge kinderen die wel degelijk zoveel meegemaakt hebben dat ze in staat moeten worden geacht om zelf aan te geven of ze nog verder willen leven of niet. Het gros van de kinderen zal daar echter niet toe in staat zijn. Door het leeftijdscriterium helemaal los te laten, zal een arts moeten oordelen of een kind oordeelsbekwaam is. Hoe moet een arts dat doen? Het is niet aan iemands neus te zien of hij/zij oordeelsbekwaam is en het staat ook niet op iemands voorhoofd geschreven. Ik denk dat het bij volwassenen al heel moeilijk kan zijn om vast te stellen of iemand écht een weloverwogen beslissing heeft genomen. Bij kinderen zal dat alleen maar moeilijker zijn. En wat te denken van dementerenden die niet of nauwelijks meer kunnen communiceren? Hoe moeten die aangeven dat ze euthanasie zouden willen? En wanneer vooraf is vastgelegd dat iemand voor euthanasie zou kiezen wanneer hij/zij dement zou worden, wanneer is deze persoon dan “dement genoeg”?

Zelf vind ik het dus een lastige kwestie. Ik vind dat euthanasie in beginsel voor iedereen mogelijk moet zijn, maar dat er wel hele duidelijke richtlijnen en methoden moeten zijn om te kunnen afwegen in hoeverre iemand wel echt (zelf) een weloverwogen beslissing heeft genomen. Leeftijd zou wel degelijk meegenomen moeten worden in deze afweging.

Wat vind jij van dit Belgische wetsvoorstel?

Vakantieplannen

Nu de zomer in aantocht is, komen mensen in mijn omgeving met de meest mooie, exotische, warme en fantastische vakantiebestemmingen op de proppen. De een gaat naar Thailand, een ander gaat naar een of ander schitterend oord in Italië en weer een ander gaat op kosten van een ander naar Spanje. Om zo maar eens wat te noemen. En ik? Ik blijf thuis.

Het is geen verrassende beslissing om thuis te blijven in de zomermaanden. Het is inmiddels al jaaaaaaaaaaaaaaren geleden dat ik voor het laatst in de zomer op vakantie ben geweest. Mijn moeder en ik zijn de laatste twee jaar aan het eind van het jaar wel op stedentrip geweest, maar de zomermaanden benut ik doorgaans om fulltime-in-het-kwadraat te werken.
Enerzijds vind ik het wel prettig om in de zomer veel te werken. Het is voor mij makkelijk geld verdienen en bovendien is het ook nog eens goedkoper om buiten de zomermaanden op vakantie te gaan. Aan de andere kant zou ik misschien ergens wel graag wat meer vrije tijd hebben dan ik de afgelopen jaren gehad heb. Dit jaar heb ik zowaar een week vrij gevraagd in verband met de Vierdaagse, waardoor ik me al behoorlijk bezwaard voel. Het is namelijk best lastig bij ons op het werk om het rooster in de zomermaanden rond te krijgen. Nog meer vrije dagen heb ik dus maar niet gevraagd. Een collega vertelde dat het rooster voor de zomer komende week bekend wordt gemaakt, dus ik ben benieuwd…

Maar goed, ik ben blij voor alle mensen die wel in de zomermaanden op vakantie gaan.
Ik ga in de zomermaanden gewoon snuffelen naar een vakantie of stedentrip voor in het najaar. Verschil moet er zijn.

Weet jij al wat je deze zomer gaat doen? 

Kampioenen, olé olé

Toen ik tijden geleden mijn Bucket List opstelde kon het vieren van een kampioenschap van Ajax in Amsterdam niet ontbreken. Al op de basisschool was mijn slaapkamer behangen met krantenknipsels en posters van Ajax en de Ajax-prullaria waren niet aan te slepen. Toch ben ik nog nooit bij een huldiging van Ajax geweest. Zelfs vorig jaar, toen ik in principe oud en wijs genoeg was om alleen te gaan, ben ik niet naar Amsterdam gegaan. Nou is vorig jaar een geval apart omdat toen de laatste speelronde nog erg spannend was en ik niet tussen teleurgestelde Ajax-fans wilde rondhangen, maar ook wanneer het vorig jaar anders was gelopen zou ik niet gegaan zijn. Ik was (en ben) namelijk stiekem best bang aangelegd in dit soort situaties. Ik ben bang voor vuurwerk en ik heb het niet zo op dronken mensen. Nou ja, je hoeft geen genie te zijn om in te kunnen schatten dat ik me op zo’n kampioensfeest niet echt prettig zou voelen.

Vandaag kon ik het echter toch niet laten en ben ik, ondanks mijn angsten, in de auto naar Amsterdam gestapt om bij de huldiging van Ajax aanwezig te zijn. Ik ben van iedere klap vuurwerk geschrokken en heb me in moeten houden om de irritante dronkenlap die voor me idioot stond te doen niks aan te doen, maar verder was het een superervaring!
Vermoedelijk heb ik morgen geen stem meer, maar wat ben ik blij dat ik toch gegaan ben!

Wandelschoenen

Ruim anderhalve week geleden liep ik de Bloesemtocht in Geldermalsen. Ik ben blij dat ik dit gedaan heb, want ik heb er veel van geleerd. Eén van de dingen die mij in de dagen na deze tocht opviel, was het feit dat mijn schenen geïrriteerd waren geraakt. Misschien veroorzaakt door het feit dat ik op hoge wandelschoenen gelopen heb? Dit geven mijn enkels veel steun, maar ze zijn in vergelijking met lagere schoenen natuurlijk wat zwaarder en tja, als mijn schenen ook tijdens de Vierdaagse zo gaan irriteren heb ik een probleem.
Gisteren heb ik dus een extra paar wandelschoenen gekocht. “Normale” wandelschoenen. Ze lopen erg prettig, dus ik ben aan het testen of ik op deze schoenen ook hele stukken kan en, wellicht belangrijker, durf te lopen. Ergens zit er namelijk toch nog wat angst dat ik op zulke schoenen door een van mijn enkels zal gaan… Vandaag heb ik zo’n 5 kilometer gelopen en dat ging prima. Tevreden dus. Zeker ook omdat ik het wel een prettige gedachte vind om een paar extra schoenen achter de hand te hebben voor het geval het andere paar het begeeft of dusdanig nat wordt dat ik er niet op wil lopen.

Verder heb ik de route van de Vierdaagse maar eens uitgeprint, zodat ik gericht kan gaan trainen. De route komt maar liefst drie dagen langs mijn villa, dus dat komt mij mooi uit. Bovendien heb ik vandaag nog wat andere mooie routes in de nabije omgeving gevonden, dus met de trainingskilometers moet het toch goed gaan komen…

Agenda’s

In een prehistorisch tijdperk, toen ik nog geen digitale agenda gebruikte, kocht ik mijn laatste “normale” agenda. Vorig jaar zomer, dus. Ik heb nooit veel eisen aan mijn agenda’s gesteld. Omdat ik vrij groot schrijf wil ik graag iedere dag op een nieuwe pagina, zodat ik niet hoef te gaan friemelen om alles genoteerd te krijgen. Daarnaast schrijf ik geregeld met vulpen, dus het papier moet daar geschikt voor zijn. De laatste jaren slaag ik prima bij de HEMA.

Nu moet ik heel eerlijk toegeven dat ik in de loop van dit collegejaar mijn agenda minder frequent ben gaan gebruiken. Ik gebruik ook een digitale agenda en aangezien ik mijn telefoon, computer en netbook geregeld gebruik is zo’n digitale agenda net zo makkelijk. Toch merk ik dat ik (nog?) niet volledig op de technologische snufjes van tegenwoordig durf te vertrouwen, waardoor ik alsnog mijn normale agenda ook nog gebruik. Op zich werkt dit systeem voor mij, dus waarom zou ik er iets aan veranderen?

Dat zal ik u vertellen.
Mijn normale agenda wordt ook gebruikt als opslagplaats voor “belangrijke” papieren die ik in de loop van het collegejaar heb gekregen. Brieven met ziekenhuisafspraken, werkroosters van tig maanden en noem het allemaal maar op. Eén van de bijkomende punten waarop ik mijn huidige agenda geselecteerd heb is het feit dat hij niet zo kolossaal is. Het is namelijk wel zo prettig wanneer je je agenda nog gewoon in je tas kunt proppen. Het nadeel hiervan is echter dat papieren die ik op A5-formaat vouw nog steeds aan alle kanten uit mijn agenda komen. Nóg een keertje vouwen is een optie, maar dan wordt mijn agenda meteen drie keer zo dik. Ook niet echt handig. En nee, mezelf kennende is het opslaan van minder papieren in mijn agenda ook geen optie…

In de loop van deze maand komen de nieuwe agenda’s weer uit, volgens mij. Tegen die tijd moet ik toch nog eens goed nadenken of ik nog wel een agenda wil en zo ja, wat voor exemplaar ik handig vind…

We are young

Soms flitsen op de radio nummers voorbij die je aanspreken. Onbekende nummers die je graag vaker zou horen, omdat de tekst zo sterk is. Omdat de muziek je raakt. Omdat het gewoon een lekker nummer is. Om wat voor reden dan ook.
Ik merk dat het aantal momenten met dergelijke nummers bij mij een spaarzaam iets aan het worden is. Misschien wordt er meer muziek gemaakt die mij gewoon niet zo ligt, misschien zijn mijn “eisen” veranderd. Toch overkwam het me een week of anderhalf geleden.

Op een of andere zender kwam ‘We are young’ voorbij. Ik had het nog nooit gehoord, maar het sprak me wel degelijk aan. Niet alleen kon ik de tekst wel waarderen, ik was bovendien helemaal onder de indruk van de zang. Heerlijk hoe het zo hoog klinkt en nog heerlijker hoe vals het moet klinken wanneer ik mee zit te blèren in mijn auto.
Heerlijkheid, dus.

 

 

Koninginnedag

Twee jaar geleden heb ik in een essay voor mijn rechtenstudie betoogd dat ik het goed vond dat wij een feestdag als Koninginnedag kennen. Met de Koningin als nationaal symbool zou zo’n feestdag de saamhorigheid onder burgers kunnen vergroten, zo was mijn gedachte.
Eigenlijk was dat best een hypocriet stuk tekst. Zelf heb ik namelijk echt helemaal niks met het Koninklijk Huis en zo mogelijk nog minder met Koninginnedag. Daar waar er serieus mensen zijn die uitkijken naar deze dag, is het voor mij business as usual. Geen rare fratsen. Wie weet loop ik nog even over een vrijmarkt morgen als het niet te druk is naar mijn zin, maar daar houdt het ook wel mee op.

Hoe vieren jullie Koninginnedag?