Het verloren symbool

Sinds ik The Da Vinci Code voor het eerst gezien heb, ben ik bijna geobsedeerd door het werk van Dan Brown. Op de een of andere manier weet hij me te boeien met al zijn raadsels en symbolen. Aan de ene kant dreig je de draad behoorlijk kwijt te raken door al die mystiek, maar tegelijkertijd is dat voor mij juist een uitdaging.
Hoewel ‘Het verloren symbool’ al in 2008 is verschenen, prijkt het boek nog niet zo lang in mijn boekenkast en ik had ook geen tijd om het eerder te lezen…

Robert Langdon is aan het zwemmen wanneer hij een telefoontje ontvangt van de assistent van Peter Solomon, een van zijn vrienden. De man vraagt of Robert ‘s avonds een lezing wil geven in Washington. Robert accepteert de uitnodiging, waarop de assistent hem verzoekt een pakketje mee te nemen dat Peter hem jaren geleden in bewaring heeft gegeven. Robert twijfelt geen minuut en stapt op het vliegtuig van Boston naar Washington. Wanneer Robert aankomt in de hal waar hij zijn lezing zou geven, blijkt deze leeg te zijn. Een jochie verderop schreeuwt; er staat plotseling een afgehakte hand op de grond…. Dit is het begin van een spannend verhaal waarin Robert hulp krijgt van Katherine, Peter Solomons zus, om de geheimen van Washington te ontrafelen.

Hoewel ik De Da Vinci Code en Het Bernini Mysterie met veel plezier heb gelezen, was dit boek eerlijk gezegd toch een beetje een tegenvaller. Het is over het algemeen een spannend verhaal, met veel switches tussen bepaalde verhaallijnen. Daardoor ben je snel geneigd om verder te willen lezen. Toch zijn er ook zeker momenten dat het verhaal wat langdradig wordt, met name doordat over bepaalde thema’s best veel wordt uitgeweid. Qua verhaal heeft het ook heel erg veel weg van bijvoorbeeld De Da Vinci Code, alleen speelt hier het verhaal zich af in Washington. Echt heel erg origineel vind ik het dus niet. Bovendien is het soms best lastig om alle cryptische aanwijzingen te verwerken. Nu vind ik dat nog wel een uitdaging, maar ik kan me voorstellen dat er mensen zijn die het boek op een gegeven moment wegleggen.

Zoals zoveel boeken is dit er echt eentje in de categorie ‘je moet er maar net van houden’. Ik heb me er prima mee vermaakt, maar ik kan me ook best voorstellen dat er mensen zijn die het echt helemaal niks vinden.

De reünie

Het is inmiddels al een tijd geleden dat ik de naam van Simone van der Vlugt voor het eerst hoorde vallen. Het was in een periode waarin, voor mijn gevoel althans, Nederlandse thrillerschrijfsters wat meer op de voorgrond traden en dat wakkerde mijn vlammetje der nieuwsgierigheid aan. Toen ik ‘De reünie’ van Simone van der Vlugt voor een prikkie kon kopen, kon ik dat dus ook niet nalaten.

‘De reünie’ vertelt het verhaal van Sabine Kroese, een jonge vrouw die in het verleden gepest werd, onder andere door haar voormalig beste vriendin Isabel Hartman. Zij verdween op een dag spoorloos.
Negen jaar later staat een reünie van hun middelbare school op de planning. De aankondiging van deze reünie maakt veel los bij Sabine…
Wat is er toch gebeurd met Isabel..?

Met veel plezier heb ik dit boek gelezen. Het is een erg boeiend en spannend verhaal, dat op een prettige wijze geschreven is. Het boek leest erg vlot weg en Simone van der Vlugt slaagt er af en toe in om de lezer toch op een dwaalspoor te zetten. Daarnaast zorgt ze voor veel diepgang in de personages, waardoor je als lezer geneigd bent steeds verder te lezen om meer te weten te komen.
Jammer genoeg vind ik het verhaal niet altijd even realistisch. Er blijven bovendien bij mij nog wel wat vraagtekens hangen over stukken uit het verhaal die beter uitgewerkt hadden kunnen worden.
Dit alles neemt echter niet weg dat het een leuk boek is om te lezen!

Diep als de zee

Enige tijd geleden kwam ik op een boekenbeurs het boek ‘Diep als de zee’ van Jacquelyn Mitchard tegen. Het kostte maar een paar euro en na het lezen van de achterflap werd het in mijn mandje gelegd om aan de kassa af te rekenen. Het boek verwierf grote bekendheid doordat het als eerste Oprah Winfrey Book Club selectie gekozen werd en is later verfilmd onder de titel ‘The deep end of the ocean‘, met onder andere Michelle Pfeiffer.

Het verhaal gaat over de familie Cappadora. Moeder Beth neemt haar twee zoontjes, Vincent en Ben, mee naar een schoolreünie, waar het noodlot toeslaat. Ben, een jochie van drie, verdwijnt spoorloos. Er wordt alles op alles gezet om Ben terug te vinden, maar dit blijft zonder succes. De verdwijning van hun zoon drijft Beth en haar man Pat uit elkaar en Vincent, die op zijn kleine broertje moest passen toen hij verdween, lijdt onder dit alles.
Negen jaar later verschijnt op een doordeweekse ochtend een jongen aan de deur van de familie Cappadora met de vraag of hij hun gras mag maaien. Beth herkent hem meteen als Ben…

Ik vind dit een mooi boek om te lezen. Jacquelyn Mitchard laat lezers vanuit diverse oogpunten naar het verhaal kijken. Het grootste deel van het boek is geschreven vanuit het oogpunt van Beth, maar er zitten ook stukken tussen vanuit het perspectief van Vincent. Daarnaast denk ik dat de emoties die binnen het gezin leven en het gedrag dat daar een gevolg van is op een mooie manier beschreven wordt, waardoor er veel diepgang in het verhaal zit. Wel moet ik zeggen dat ik het verhaal soms wat langdradig vind. Daarnaast vind ik het persoonlijk jammer dat de perspectieven van Pat en (met name) Ben onderbelicht blijven. Al met al was het wel een aardig boek om te lezen.

Haantjes

Na het lezen van “Komt een vrouw bij de dokter” en “De weduwnaar” was ik erg onder de indruk van de schrijfkunsten van Kluun. Daarom besloot ik ook zijn boek “Haantjes” te gaan lezen.
Ook in dit boek staan Stijn, Carmen, Frenk en Maud centraal. Stijn en zijn zakenpartner Frenk besluiten zich te gaan storten op de Gay Games, die in Amsterdam gehouden zullen worden, door vlaggen en andere prullaria te gaan verkopen waarin de kleur rood vervangen is door roze, de gay-kleur bij uitstek. De Nederlandse vlag wordt zo bijvoorbeeld roze-wit-blauw. Zelf zijn ze helemaal onder de indruk van dit fantastische idee, maar dat blijkt -natuurlijk- op een fiasco uit te draaien.

Wanneer je “Komt een vrouw bij de dokter” en “De weduwnaar” al hebt gelezen, ligt de lat voor een volgend boek vrij hoog. “Haantjes” haalde deze lat in mijn ogen in de verste verte niet. Hoewel het een vermakelijk geschreven verhaal is, mis ik de diepgang in het boek. Het is zeker niet zo meeslepend als de eerste twee boeken, waardoor de personages wat oppervlakkig blijven. Daarnaast vind ik persoonlijk de verhaallijn ook niet bijster interessant, aangezien het vrij voorspelbaar is dat het grootse idee op niks uit gaat draaien. Af en toe weet Kluun mijn aandacht dan toch weer te trekken met een korte komische passage of een spaarzame seksueel getinte scene, maar echt spectaculair wordt het nooit…