Lezingen

Helaas lukt het me niet vaak om tijd en zin te maken voor een Schrijfveer. Ik vind de onderwerpen vaak wel leuk, maar het komt er gewoonweg niet zo vaak van als dat ik graag zou zien. Vandaag ga ik toch een poging wagen om weer eens een leuk verhaaltje te plaatsen.
Het thema van vandaag is “Lezingen”.

Lezingen
Susanne zakt nog eens wat dieper weg in haar comfortabele stoel. Eigenlijk had ze hier helemaal niet willen zijn, maar als onderdeel van haar studie is ze nou eenmaal verplicht om minstens drie lezingen te volgen dit studiejaar. Waar de spreker het vandaag over heeft? Ze zou het niet weten. Ze vangt flarden van zijn monotone preek op, maar echt doordringen doen de woorden niet. Het aantekeningenvel dat voor haar op schoot ligt is nog onbeschreven.

Haar gedachten zijn al lang geleden de aula uitgefladderd. Naar Tommie, die leuke, aaantrekkelijke jongen die ze gisteravond heeft leren kennen. Toen zij zo aangeschoten was dat ze nauwelijks meer op haar benen kon staan, heeft hij haar naar huis gebracht waar ze stomende seks gehad hebben. Althans, dat is wat zij zich ervan herinnert. Een groot deel van haar avond wordt verhuld door een alcoholnevel en vanmorgen, toen voor dag en dauw de wekker ging, lag er niemand naast haar… Was het dan toch een droom?

Terwijl zij woeste pogingen doet zich te herinneren wat er nou daadwerkelijk is voorgevallen kabbelt het verhaal van de stoffige professor voor haar rustig verder. Naast het saaie geluid van zijn stem klinkt er af en toe een zucht en een steun in de zaal. “Zouden er meer mensen het laat gemaakt hebben vannacht? Het is ook eigenlijk zeer studentonvriendelijk om op vrijdagmorgen een dergelijke lezing te plannen”, bedenkt Susanne zich. Toch presteert de universiteit het keer op keer om dat te doen.

Plotseling wordt het stemgeluid van de professor overschreeuwd door een luide bel. Zijn spreektijd is voorbij. De beste man kijkt eens verstrooid op zijn papier, alsof hij wil zeggen dat hij nog lang niet klaar is. Toch sjokt hij gedwee terug naar zijn stoel, terwijl één van zijn collega’s de pauze aankondigt. Onder luid geklets verlaten de aanwezigen de zaal om van een heerlijk kopje koffie te genieten.
En Susanne? Die keert na de pauze niet meer terug…

Knutselen op de basisschool

Het is al een hele lange tijd geleden dat ik hier voor het laatste een Schrijfveer plaatste. Niet omdat de onderwerpen me niet aanspraken, maar vooral omdat ik nog geen mogelijkheid gehad heb om ze te plaatsen. Vandaag verschijnt dan ook het thema van donderdag 22 december.
Het thema was toen “Knutselen op de kleuterschool” en mijn verhaaltje is gebaseerd op eigen ervaringen…

Knutselen op de kleuterschool
Toen Gwen voor het eerst naar de basisschool ging, had zij hoge verwachtingen. Ze zou leren lezen, schrijven, rekenen; alle dingen die de grote mensen ook konden zou zij weldra ook kunnen! Het was dan ook, op zijn zachtst gezegd, een kleine teleurstelling dat de activiteiten op de kleuterschool vooral iets weg hadden van bezigheidstherapie. Wat ze er nou precies leerde bleef voor Gwen een groot mysterie.

De voornaamste hobby van haar lerares leek “knutselen” te zijn, alsof Gwen ooit iets zou kunnen bereiken in het leven door te knutselen. Of andersom, alsof haar leven ook maar gedoemd was te falen wanneer ze niet zou kunnen knutselen. Het nut ontging haar volkomen. Toch bleef haar lerares stug volhouden en bleef Gwen, net als haar klasgenootjes, bestoken met knutselopdrachten. Een tekening voor de verjaardag van de een, een schilderij voor de verjaardag van de ander en tussendoor zaten nog diverse “grote” projecten.
Zo kwam daar het maken van een lampionnetje voorbij. Vol goede moed werden alle kindertjes aan het maken van een lampionnetje gezet en de juf glunderde vol trots toen zij het resultaat zag. Haar kleuters hadden hun best gedaan en ze keek uit naar de lampionnentocht. En Gwen? Die kreeg de schrik van haar leven toen haar lampion in de hens vloog (wat een voorbode bleek te zijn; in groep acht presteerde ze het nogmaals om een lampion in de fik te zetten, alleen stond die toen op haar schooltafel…).
Ook verzon iemand het dat het oh zo leuk zou zijn om appelmoes te gaan maken, inclusief bijbehorend geknutseld en versierd potje. Dit heldere licht had kennelijk nog nooit met Gwen te maken gehad, die natuurlijk een compleet bloedbad aanrichtte toen zij haar appelmoes ging maken. Het potje appelmoes werd vervolgens dusdanig gekoesterd dat de inhoud bedorven in de prullenbak belandde.

Ze zeggen dat knutselen op de basisschool erg goed is voor de ontwikkeling van kinderen. Ik Gwen vond het vooral erg traumatisch!

Ik kan alles

Vandaag vind ik het tijd voor een nieuwe Schrijfveer. Het is eigenlijk voor het eerst dat ik een tekst schrijf over een thema dat me niet zo aanspreekt. Normaal sla ik dan simpelweg het thema over. Toch wil ik ook eens proberen of ik daar dan wat van kan maken.
Het thema van vandaag is “Ik kan alles”.

Ik kan alles
Trots, zelfverzekerd en stoer stapt Robin voor het eerst een klaslokaal van de basisschool die hij de komende acht jaar zal gaan bezoeken binnen. Vandaag gaat hij kennismaken met de andere kinderen die na de zomervakantie bij hem in de kleuterklas zullen zitten. Zijn jas en rugzakje heeft hij al aan de kapstok gehangen en zonder enige twijfel kiest hij een stoel in de kring uit om op te gaan zitten. Zijn vader en moeder waren zo op van de zenuwen dat ze veel te vroeg van huis zijn vertrokken, waardoor het wachten is op alle andere kinderen. Zelfs de juf heeft zich nog niet in het lokaal laten zien.
Al snel druppelen de kleuters het lokaaltje binnen en de ouders van Robin hebben een kort gesprekje met de juf. Ze is erg geïnteresseerd in wat Robin leuk vindt om te doen, maar ook in welke vaardigheden hij al bezit. Kan hij veters strikken? Kan hij zelf naar de wc? Ondanks het feit dat Robin zelf druk aan het praten is tegen iedereen die maar wil luisteren, hoort hij de vraag van de juf. Nog voordat zijn ouders antwoord kunnen geven, roept hij stoer “Ik kan alles!” De juf en zijn ouders moeten lachen.
Het blijken legendarische woorden te worden, die Robin blijven achtervolgen en er worden geregeld grapjes over gemaakt. Toch lijkt het Robin daadwerkelijk voor de wind te gaan. Alles wat hij probeert lijkt te lukken. Sommige dingen kosten meer oefening dan anderen, maar wonderbaarlijk genoeg lijkt Robin vanalles onder de knie te krijgen. Zijn stoere, zelfverzekerde houding gaat door de jaren heen steeds meer naar arrogantie neigen. Daar waar hij steeds meer interesse in het vrouwelijk geslacht krijgt, lijken de dames hem juist steeds verder links te laten liggen. Naarmate de jaren voorbij glijden, bekruipt een steeds heviger gevoel van eenzaamheid hem. Nacht na nacht ligt hij op bed te piekeren. “Nu kan ik zóveel. Ik spreek vloeiend vier vreemde talen, kan mijn fietsband plakken wanneer die lek is, doe het uitstekend op school en kan met vijf vingers in mijn neus cum laude mijn diploma halen, kook de lekkerste gerechten, heb mezelf geleerd om vier verschillende instrumenten te bespelen, enzovoorts enzovoorts. Toch ziet niemand mij staan. Toch doen mensen alsof ik er niet ben wanneer ik in een groepje sta en lijken meisjes te denken dat ik een vreselijke, besmettelijke ziekte heb waardoor je zo ver mogelijk bij me vandaan moet blijven. Het is leuk om vanalles te kunnen, maar wat zou ik dat graag opgeven om gewoon eens door iemand aardig gevonden te worden. Het is duidelijk dat ik niet alles kan. Dat wat ik het liefste zou kunnen, gemakkelijk vrienden maken, kan ik blijkbaar niet…”
Nacht na nacht valt Robin in slaap met een waterval aan gedachten. Hoe graag hij het misschien ook zou willen, je kunt niet overal goed in zijn. Je kunt niet alles zelf en wie weet is dat maar beter ook…

De eerste keer vond ik er niet veel aan

Door omstandigheden heb ik op mijn web-log niet altijd even regelmatig Schrijfveren geplaatst. Ik ben van plan om dat hier toch wat vaker te gaan doen. Vandaar dat ik vandaag een nieuwe Schrijfveer hier plaats.
Het thema van vandaag is “De eerste keer vond ik er niet veel aan”. Natuurlijk, het eerste waar menigeen aan denkt bij dit thema is seks. Vandaar dat ik daar juist niet over geschreven heb.

De eerste keer vond ik er niet veel aan
Bezweet en gekleed in een trainingspak ploft Tobias op de stoel die al voor hem klaar is gezet. Sofie heeft al een tijdje op hem moeten wachten en heeft voor zichzelf alvast een kopje koffie besteld. Wanneer een ober komt vragen wat Tobias graag wil drinken, bestelt hij een glaasje water. Niet veel later wordt zijn bestelling keurig netjes op tafel gezet.
Sofie en Tobias kennen elkaar al jaren. In een grijs verleden hadden ze een eerste afspraak en sindsdien spreken ze elkaar geregeld. Bovendien weet Tobias waarom Sofie hem graag wilde zien, dus ze kunnen meteen to the point komen.
Voor een nieuw te lanceren tijdschrift wil Sofie graag een interview met Tobias houden. Er zijn altijd wel lezers geïnteresseerd in een interview met de man die mogelijk ‘s werelds beste voetballer aller tijden is en het is een mooi visitekaartje om te kunnen zeggen dat je deze held hebt gestrikt om mee te werken aan de eerste editie van je tijdschrift.
Vol diepgang en passie vertelt Tobias over zijn sport, over de vele trainingsuren die het kost om op zo’n hoog niveau te kunnen spelen. Bloed, zweet en tranen heeft het gekost om dit punt te bereiken. “De eerste keer vond ik er niet veel aan”, vertelt hij over de aller-, allereerste keer dat hij op het voetbalveld stond. “Het liefste was ik er na die eerste avond ook meteen weer mee gestopt. De jongens met wie ik op het veld stond vond ik maar rare gozers en het spelletje sprak me niet aan. Alsof we halfgare idioten waren die doelloos achter een balletje renden om er vervolgens met z’n allen op te duiken. Ik dacht dat het niets voor mij was, maar mijn vader drong aan om het toch nog even aan te kijken. Gelukkig maar, zonder hem zou ik hier nu niet zitten.”
Ze praten nog dik twee uur verder, over allerlei aspecten van het voetbal en het leven als voetbalgod. Er worden foto’s van Tobias gemaakt en een week later ligt het tijdschrift in de schappen. Op de voorpagina geen quotes over heldenstatus, over grootse voetbalwedstrijden, over vreemde fans met nog vreemdere verzoeken; niets van dat alles. “De eerste keer vond ik er niet veel aan”, staat in een simpel lettertype geschreven.
Het blad loopt storm en Sofie en haar team zijn tevreden: het tijdschrift lijkt goed aan te slaan. Wanneer Tobias in de boekhandel ziet dat de klant die voor hem aan de beurt is alleen dat tijdschrift af wil rekenen, verschijnt er ook op zijn gezicht een glimlach. Wie weet hoeveel mensen hij heeft kunnen bereiken met een hele simpele boodschap: geef niet te snel op, je weet maar nooit hoe je morgen tegen dingen kijkt.

Versieren

Op mijn web-log plaatste ik af en toe Schrijfveren. Dit zijn verhalen over een specifiek thema die op een site bekend worden gemaakt. Wanneer ik tijd en zin had en het thema van de dag sprak me aan, schreef ik ook een Schrijfveer. Ik ben van plan dat hier voort te zetten, want ik vind het best leuk om te doen.
Het thema van vandaag is “versieren”.

Versieren
Daar sta je dan, in het warenhuis bij de stapels agenda’s voor het nieuwe schooljaar. Fokke en Sukke, Garfield, Ajax, Loesje; er zijn zó veel leuke agenda’s dat je haast niet kunt kiezen.
Onopvallend tussen alle kleurige, fleurige agenda’s liggen ook de wat saaiere agenda’s verstopt. Agenda’s zonder thema, zonder moppen en kleurrijke plaatjes. Agenda’s zonder toeters en bellen. Daar waar veel mensen ze links laten liggen, pak je er toch maar eens eentje om te kijken of het wat is.
In vergelijking met de kleurrijke agenda’s die je eerder in je handen hebt gehad doen de witte, lege pagina’s uit deze agenda zeer aan je ogen. Ze zijn steriel, oogverblindend. Toch blijkt het moeilijk om de agenda weer terug op zijn stapel te leggen. Hij heeft een zekere aantrekkingskracht.
Zoals altijd kost het je de nodige moeite om en keuze te maken. Na lang wikken en wegen stap je dan toch naar de kassa met de agenda die je een jaar lang door het leven moet gaan leiden. Hij wordt netjes in een tasje gedaan en met je nieuwste aanwinst race je naar huis.
Thuis aangekomen pak je hem meteen uit, die op het oog zo saaie agenda. Met een schaar, stapels papier, dozen kleurpotloden en stiften en een tube lijm binnen handbereik start ‘Operatie Agenda’. Je knipt, je plakt, je kleurt, je tekent. Het zweet staat lagen dik op je voorhoofd maar er komt maar geen einde aan.
Uren later is het dan zover: je kunstwerk is eindelijk af. Vol trots bewonder je hem en je weet dat je hiermee een buitenbeentje in de klas zult zijn. Geen agenda van een voetbalclub, geen griezelig roze meisjesagenda, geen grappen en grollen op iedere pagina. Het doet je geen donder. Jij hebt een unieke agenda, met foto’s, plaatjes, tekeningen en schrijfsels die jou aanspreken. Jij en je zojuist versierde agenda zijn er klaar voor: laat het nieuwe schooljaar maar beginnen!