Euthanasie voor kinderen

Vanmorgen was ik op diverse nieuwssites aan het neuzen toen ik dit bericht las op de site van de Telegraaf. Kennelijk is een politieke partij in België van plan om wetsvoorstellen in te dienen die ervoor moeten gaan zorgen dat ook kinderen en dementerende ouderen recht hebben op euthanasie. Hoewel ik het goed vind dat euthanasie mogelijk is en ik voorstander ben van ruime criteria hiervoor, vind ik dit bericht toch wel een beetje beangstigend.

De partij in kwestie vindt dat iedereen die oordeelsbekwaam is het recht moet hebben op euthanasie. Deze oordeelsbekwaamheid is niet aan leeftijd gebonden, in hun ogen, waardoor een leeftijdsgrens voor euthanasie onzin zou zijn. Ter illustratie: in Nederland mogen kinderen van 12 tot 16 kiezen voor euthanasie met toestemming van hun ouders en vanaf 16 jaar mogen ze dat zelf beslissen. De gedachte hierachter is dat de hersenen van (jonge) kinderen nog niet volledig ontwikkeld zijn, waardoor zij niet in staat zouden zijn een dergelijke beslissing weloverwogen te nemen.

Ik begrijp de gedachte van deze politieke partij dat leeftijd niet alles zegt. Er zijn zeker jonge kinderen die wel degelijk zoveel meegemaakt hebben dat ze in staat moeten worden geacht om zelf aan te geven of ze nog verder willen leven of niet. Het gros van de kinderen zal daar echter niet toe in staat zijn. Door het leeftijdscriterium helemaal los te laten, zal een arts moeten oordelen of een kind oordeelsbekwaam is. Hoe moet een arts dat doen? Het is niet aan iemands neus te zien of hij/zij oordeelsbekwaam is en het staat ook niet op iemands voorhoofd geschreven. Ik denk dat het bij volwassenen al heel moeilijk kan zijn om vast te stellen of iemand écht een weloverwogen beslissing heeft genomen. Bij kinderen zal dat alleen maar moeilijker zijn. En wat te denken van dementerenden die niet of nauwelijks meer kunnen communiceren? Hoe moeten die aangeven dat ze euthanasie zouden willen? En wanneer vooraf is vastgelegd dat iemand voor euthanasie zou kiezen wanneer hij/zij dement zou worden, wanneer is deze persoon dan “dement genoeg”?

Zelf vind ik het dus een lastige kwestie. Ik vind dat euthanasie in beginsel voor iedereen mogelijk moet zijn, maar dat er wel hele duidelijke richtlijnen en methoden moeten zijn om te kunnen afwegen in hoeverre iemand wel echt (zelf) een weloverwogen beslissing heeft genomen. Leeftijd zou wel degelijk meegenomen moeten worden in deze afweging.

Wat vind jij van dit Belgische wetsvoorstel?

Berichtgeving

Vanavond verscheen op internet het bericht dat in een huis in Oosterhout een dode en gewonden waren gevonden. Punt. Nu kom ik zelf uit die plaats en ken ik er nog altijd veel mensen, dus mijn hartslag schoot meteen richting de 220. Wat is daar in hemelsnaam gebeurd? Zijn het bekenden?

Eigenlijk wordt er informatie gegeven waar niemand ook maar iets mee kan. Behalve zich zorgen gaan maken, dan. Wat voor nut heeft het om enkel naar buiten te brengen dat er een dode en gewonden gevonden zijn, als je verder niets weet of nog niets kunt, wilt of mag zeggen? Trek dan je mond pas open als je ook daadwerkelijk iets nuttigs te melden hebt. Het komt op mij over als een soort sensatiezoekerij in plaats van journalistieke berichtgeving en voor mijn gevoel komt het steeds vaker voor.

In de loop van de avond werd het oorspronkelijke bericht aangepast tot het volgende:
Niet dat dit bericht nou heel erg veel informatie geeft, maar in ieder geval voldoende voor mij om in te kunnen schatten dat het waarschijnlijk geen bekenden van mij zijn. Het zijn in ieder geval geen mensen waar ik heel close mee ben. En hoe erg het gebeuren voor de nabestaanden en voor de man zelf ook is, ik haal toch opgelucht adem. Een uur of twee mensen lastig gevallen met SMS-jes en Whatsapp-berichten en nieuwssites in de gaten gehouden, en dat allemaal omdat “de pers” besluit om op mijns inziens belabberde wijze op de menselijke drang naar sensatie en informatievoorziening in te spelen…

Het einde van het Baantjertijdperk

Ik ben graag op de hoogte van wat er speelt in de wereld. Ik controleer het laatste nieuws dan ook geregeld op mijn telefoon of gewoon op mijn computertje. Vandaag liepen zaken net even wat anders, waardoor ik niet zo’n beetje ieder uur op mijn telefoon heb gekeken. In fact, het was al dik 17.00u geweest toen ik voor het eerst de app van Nu.nl op mijn telefoon opende. Pagina laden, je kent het wel. Toen ik als headline zag staan dat Piet Römer was overleden, kreeg ik toch even een kleine brok in mijn keel.

Al jarenlang ben ik fan van alles wat met Baantjer te maken heeft. Ik heb inmiddels zo’n beetje alle boeken gelezen en ik was idolaat van de televisieserie. Zeker voor wat betreft misdaadseries denk ik dat dit één van de betere Nederlandse series geweest is. In grote lijnen zijn alle afleveringen eigenlijk vrijwel hetzelfde en een overkoepelende verhaallijn zit er in mijn ogen ook niet echt in, maar dat kon me helemaal niets schelen.
Natuurlijk had ik oog voor de looks van Vledder (Victor Reinier), maar mijn hart smolt nog het meest door De Cock, met cee-ooo-cee-kaa. Hij heeft wel iets weg van mijn opa, vind ik. In plaats van een hoedje had mijn opa vroeger altijd eenzelfde soort petje op (dat hij overigens niet op de kapstok kon gooien van een afstandje), mijn opa was ook stevig gebouwd en ze hadden ogen en een brilletje die best veel op elkaar leken. Daar komt nog eens bij dat ik De Cock over vind komen als een hele charismatische man. Vanaf de allereerste aflevering die ik zag was De Cock één van mijn favoriete televisiepersonages.

De serie is inmiddels al een tijdje afgelopen en na het overlijden van Appie Baantjer in 2010 komt er voor mijn gevoel nu echt definitief een einde aan het Baantjertijdperk. Helaas.

Piet Römer, rust zacht

Knallend het (voetbal)jaar uit

Sinds jaar en dag ben ik fan van Ajax. Als jong meisje verzamelde ik al vanalles, van krantenknipsels tot vlaggetjes en spelerskaarten en in het pre-internettijdperk werden wedstrijden gevolgd via de liveverslagen van Radio Langs de Lijn. Hoewel het voor een meisje ongebruikelijk is om zo dol te zijn op voetbal als ik ben heb ik me er nooit voor geschaamd. De liefde voor voetbal en Ajax in het bijzonder is even wat minder nadrukkelijk aanwezig geweest, maar hij is nooit helemaal weg geweest.

De laatste weken maanden klopt mijn Ajaxhart niet meer zoals het voorheen deed. De bestuurlijke heisa zorgt ervoor dat ik minder snel geneigd ben om te verkondigen dat ik voor Ajax ben. Het plagen van vrienden en bekenden die voor andere clubs zijn gebeurt niet meer zo vaak en de trots brokkelt wat af.
Toch blijf ik Ajax volgen. De bestuurlijke drama’s staan los van het voetbal, van het spelletje waar ik zo van houd. Vanavond stem ik dan ook “gewoon” af op de bekerwedstrijd Ajax-AZ. Na 8 minuten kan er gejuicht worden: Ajax komt met 1-0 voor. De kleine 30 minuten daarna is het spelletje, net als de eerste 8 minuten, boeiend.

Tot er in de 37e minuut een compleet doorgeslagen, volkomen idiote klootviool via het invalidenplatform in de ArenA het veld op komt rennen en de keeper van AZ wil belagen.
Deze keeper ziet de “supporter” op tijd aankomen en verdedigt zich op zijn beurt door de “supporter” een aantal schoppen te verkopen. De scheids toont de keeper de rode kaart (zoals hij tijdens de persconferentie zo mooi zei), waarop de trainer van AZ zijn spelers van het veld plukt en niet meer verder wil spelen. Gevolg: het einde van Ajax-AZ. Je maakt nog eens wat mee op de laatste voetbaldag van Ajax van 2011…

Meteen komen er hevige discussies los. Hoe kan zo’n triangeljosti in hemelsnaam op het voetbalveld komen? Kan een voetbalclub überhaupt voorkomen dat een doorgeslagen idioot het veld op komt? Is de veiligheid van spelers nog in het geding wanneer deze persoon eenmaal van het veld is en Ajax aanbiedt om extra mankrachten in te zetten om de orde te handhaven? In hoeverre is de reactie van de keeper, die bleef trappen toen de man al op de grond lag, te verdedigen?
Hoe je het ook wendt of keert, het hele gebeuren is een roetzwarte vlek in de historie van het Nederlandse voetbal. Eén debiel die het voor velen vernaggeld. Naast het feit dat de wedstrijd is gestaakt vrees ik namelijk dat dit verhaal nog wel een staartje gaat krijgen.

Maar hey, toch leuk dat zo’n gozer zich fan durft te noemen van een voetbalclub.

Seksverhaaltjes

Muziek:
Een keer trek je de conclusie
Vriendschap is een illusie
Vriendschap is een droom
Een pakketje schroot met een dun laagje chroom
Vriendschap – Het Goede Doel

Doordat ik op vakantie ben geweest, had ik een hoop nieuws gemist. Ik kan het dan niet laten om toch te gaan kijken naar wat ik allemaal heb gemist, waardoor ik alsnog stuitte op dit bericht. Kort samengevat schrijft een jongen uit de wereldstad Dongen wat erotische verhaaltjes over medeleerlingen die hij naar twee vrienden stuurt en een van hen plaatst de verhaaltjes op internet. Wat zal die knul zich genaaid voelen, op een minder prettige manier. Weg vriendschap, gok ik. Op zich lijkt er namelijk niets aan de hand, ware het niet dat het literaire wonder zo snugger was geweest om niet alleen de voornamen van de meisjes te gebruiken, maar ook pasfoto’s op de voorpagina van zijn bundel te zetten. Het gymnasium waar hij op school zit kreeg er lucht van, iedereen in rep en roer en de jonge Harry Mulisch werd van school weggestuurd, zodat iedereen tot rust kon komen, en het is nog maar de vraag of en wanneer hij weer naar deze school mag. Het hele gebeuren werd een trending topic op Twitter kennelijk en de meisjes zouden zelfs voor hun leven getekend zijn. Overdreven als je het mij vraagt aangezien de meisjes niet met hun achternaam genoemd worden, maar goed.

Met enige verbazing heb ik de berichtenstroom over het voorval gelezen. Wat een ophef om niks, als je het mij vraagt. Oh hemeltje, een gezonde jongen van 16 denkt aan seks. Help! Taboe! Alarmbellen! Iedereen heeft seksuele fantasieën en er zullen veel mensen zijn die ze zelfs aan het papier of het akelig witte beeldscherm van hun computer toevertrouwen. Dat die verhalen uiteindelijk op internet beland zijn is heel vervelend, maar kennelijk niet de schuld van de jongen in kwestie. Het was onverstandig om de foto’s van de meisjes als voorpagina te gebruiken en hun voornamen te gebruiken, maar waarom wordt hij zo hard aangepakt? Mag hij dan niet meer schrijven wat hij wil? Zolang het duidelijk een verzonnen verhaal is, zie ik het probleem niet echt.
Zelf schrijf ik regelmatig verhalen. Soms waargebeurd, soms fantasie. Ook seksueel getinte verhalen, ook met bestaande personen in de hoofdrol, ook lang niet altijd met hun medeweten. Ik heb een stukje van een van de verhalen van de jonge schrijver gelezen en als ik dat vergelijk met verhalen die ik tijdens mijn middelbare schooltijd zelf schreef, verbleken zijn hersenspinsels in allerlei opzichten. Gelukkig hoef ik me weinig zorgen te maken. Aan foto’s gebruiken doe en deed ik nauwelijks en ik ben doorgaans behoorlijk voorzichtig met wie ik wat toevertrouw. Dat is dus maar goed ook, want stel je toch eens voor dat ik mensen voor hun leven zou tekenen…!

2977

2977. Voor heel veel mensen vier nietszeggende cijfers die bij elkaar geplaatst zijn. Vier cijfers die toch voor altijd vereeuwigd zijn in de wereldgeschiedenis. Tien jaar geleden begon de dag zoals gebruikelijk. De wekker vervloeken omdat hij je net ruw uit je slaap heeft gewekt, douchen, kopje koffie, krantje lezen, rustig aankleden; je kent het wel. Het was de start van een dag die het leven van talloze mensen heeft veranderd.

Amerika is nog maar nauwelijks uit zijn slaap ontwaakt wanneer het wordt opgeschrikt door de inmiddels welbekende aanslagen. In Nederland was het halverwege de middag toen ik net thuis kwam met mijn moeder na een middagje shoppen en de televisie aanzette. Urenlang heb ik vol ongeloof naar het binnendruppelende nieuws gekeken. Beelden van rokende torens drongen tot me door en ondanks dat ik het gevoel had dat de wereld nooit meer hetzelfde zou zijn, snapte ik niks van het geheel.
Als 15-jarig meisje was ik naïef genoeg om te denken dat oorlogen alleen in het verleden plaatsvonden. Dat de wereld op 11 september 2001 bestond uit mensen die het beste met elkaar voor hadden. Dat eenieder geaccepteerd kon worden om wie hij of zij was en waar hij of zij in geloofde. Dat meningsverschillen gewoon mondeling opgelost konden worden. Ik had geen enkel idee dat de wereld er in werkelijkheid een stuk minder rooskleurig uitzag. Mijn naïviteit verdween echter als sneeuw voor de zon, zeker toen in de dagen en weken die volgden de impact van 9/11 begon door te dringen. Ik weet nog dat ik in een winkel werkte waar men vlak na 9/11 posters van de sky line van New York zou gaan verkopen. Mét de Twin Towers. Het spreekt waarschijnlijk voor zich dat die posters nooit verkocht zijn.
Het waren die kleine dingen die mijn ogen steeds wat meer openden. Die me deden beseffen dat de wereld nooit geweest was zoals ik in mijn hoofd had zitten, maar ook dat de wereld die ik dacht te kennen nooit meer hetzelfde zou zijn. In mijn jeugdige puberogen was de wereld zijn onschuld verloren.

Niet alleen ‘s werelds onschuld ging verloren. Het leven van 2977 mensen werd hen wreed ontnomen. Veel slachtoffers vielen op 9/11, maar er zijn ook flink wat mensen pas later overleden aan de gevolgen van wat zij die dag hebben meegemaakt. Vrienden en familieleden van 2977 mensen worden dagelijks geconfronteerd met het verlies dat zij hebben moeten incasseren. Voor deze mensen is na 9/11, de dag die zo normaaltjes begon, geen enkele dag meer “gewoon”…

Blinde paniek

Daar zit je dan. Wasmachine doet zijn werk en in de tussentijd kruip jij maar achter je trouwe computertje. Je zit wat te surfen en te twitteren, wanneer je plotseling het idee hebt dat je villa beweegt. Je haalt je schouders op. Nog voordat je schouders weer op hun beginpositie hangen, ervaar je dezelfde sensatie nogmaals. Even lijkt het erop dat je hele villa in elkaar gaat storten.
Alsof je leven er van afhangt pak je snel wat spullen, opent het raam dat op armafstand bij je verwijderd is en springt uit je woning. Who cares wat je aanhebt? Het is vluchten voor je leven! Buiten verzamelen zich al snel buren, intens geëmotioneerd. Een complete chaos ontstaat. Uit angst vlucht iedereen weg, straten raken geblokkeerd en het telefoonnetwerk ligt plat door de vele telefoontjes naar hulpdiensten. Honderden, wellicht duizenden mensen dienen gered te worden uit het rampgebied en om het leed wat te verzachten wordt giro 555 weer geopend. Het wachten is alleen nog op het T-shirt met de tekst: I survived the September 8th earthquake (and all I got was this lousy T-shirt)…

Nee, alle gekheid op een stokje; hoewel er vanalles begon te trillen hier in huis valt alles reuze mee. De hype en alle toestanden rondom de aardbeving doen het veel groter lijken dan het daadwerkelijk was. Gelukkig maar. Ik vond het -eerlijk is eerlijk- wel tof om eens zo’n beving te voelen, maar ik ben blij dat de gevolgen miniem zijn.